Daar in dat kleine café...
In de jaren negentig was er in Otrobanda een klein café dat bij menigeen nog altijd warme herinneringen oproept: Klein Kwartier. Zelf woonde ik er in die tijd pal achter en ik herinner me de levendigheid rond dat kleine café nog goed.
Midden in een volksbuurt zorgde het wekelijkse happy hour voor een bijzondere dynamiek.
Advocaten en accountants verzamelden zich op het pleintje, hun stropdassen inmiddels half los vanwege de tropische temperaturen. Terwijl ze hun glazen hieven, renden kinderen tussen de groepjes achter hun bal aan. In de zijstraatjes zag je de moeders zitten op de stoep voor hun huis, waar ze het kroost in de gaten hielden. En ondertussen ontging hen natuurlijk niets van wat er zich op het pleintje afspeelde.
Het was zo'n typisch Curaçaos tafereel waarbij verschillende werelden elkaar heel vanzelfsprekend ontmoetten.
Dat straatbeeld is verdwenen. Waar ooit het café stond, is nu een stadshotel. De buurt is veranderd, veiliger geworden en er is meer werkgelegenheid. Allemaal prachtig natuurlijk, maar soms is het heerlijk om even weg te dromen, terug in de tijd.
Van Klein Kwartier naar Klein Kwartier
Een paar jaar geleden ontdekte ik op oude kaarten dat het groene gebied achter ons ook Klein Kwartier heet. Dat riep bij mij meteen warme herinneringen op.
Een naam voor ons nieuwe dakterras was dan ook snel gevonden.
Toen ik een vriend trots ons nieuwe dakterras liet zien, keek hij naar het naambord en riep verontwaardigd: ‘Hé, je hebt de naam van ons cafeetje gestolen!’
Nou ja, gestolen... Als iemand recht had op die naam, waren wij het toch zeker?
Duizend sinaasappelbomen en twee ondeugende jongens
En terwijl de naam Klein Kwartier in Otrobanda vooral herinneringen oproept aan het café, ligt hier achter ons huis een geschiedenis die nog veel verder teruggaat.
Het landgoed waar we over uitkijken, zag er honderd jaar geleden heel anders uit. Rond 1900 plantte de familie Senior er maar liefst duizend Laraha-sinaasappelbomen. De schillen van die sinaasappels werden gebruikt voor een beroemde likeur. Jawel, die van de Blue Curaçao!
In de jaren dertig vonden twee jongens hier hun speeltuin. Ze speelden verstoppertje tussen de bomen en zochten in het regenseizoen verkoeling in het water bij de dammen.
Hun namen waren Jan Jacob Beaujon, later gezaghebber van Sint Maarten, en Boelie van Leeuwen, een van Curaçaos bekendste schrijvers.
De sinaasappelbomen zijn verdwenen. De jongens zijn inmiddels overleden, maar de verhalen zijn gebleven.
En nu?
En nu staat er dus een dakterras met de naam Klein Kwartier. Soms, als ik over de groene velden wegdroom, zie ik de twee jongens weer tussen de sinaasappelbomen spelen.
Totdat de schreeuwende papegaaien me wreed terugroepen naar het heden.
De vogels hebben er inmiddels het hoogste woord. Flamingo's vliegen tegen zonsondergang voorbij en soms komt er zelfs een witte uil op bezoek. Die laatste lijkt zich overigens weinig aan te trekken van onze aanwezigheid.
En als ik daar zit met een drankje, denk ik weleens aan dat pleintje in Otrobanda, waar kinderen voetbalden tussen de advocaten.
Twee plekken met dezelfde naam, en toch zo verschillend. Maar in mijn herinneringen zullen ze voor altijd met elkaar verweven zijn.
En die gestolen naam? Die houden we lekker.
Meer weten over die bijzondere sinaasappels? Lees dan ook mijn verhaal over Blue Curaçao (English version).
Dushi Dia🌴
